25 Haziran 2012 Pazartesi

Dönem Sonu

Yine bir dönemim sonuna geldik. Bir dönem daha kapandı. Yani kapandı dediysem anlayın daha sonra devam etmek üzere kapandı. Çünkü bu seneyi bir kere daha okuyasım var ve tekrar edeceğim. Zaten annem hep derdi çift dikiş daha iyi diye. Bunu dikiş yaparken söylese de benim öğrenim hayatıma da uyarlanabilir.



Bu dönemin çok kötü geçeceği vizelerde belli olmuştu. Vizelerde kalmak yok dediler. Ama vize sırası götürdüğüm arabanın vizeden kalmış olması kötü bir şeylerin habercisiydi. "Vizede kalmak yok. Biz büyüklerimizden böyle öğrendik." diye sert çıkış yaptım görevliye. Ama nafile. Vizeden kaldık!


"Avrupa Birliği standartları gerekiyormuş. Ulan şu yolların hangisi Avrupa Birliği standartlarında derler adama. Muayeneymiş biz daha kendimiz muayene olamıyoruz!"


Sinirlendik ama kaldık sonuçta vizeden! Okulla alakası yokmuş gibi gözükse de bu bir olay zincirinin en başıydı. 

İngilizce Öğretmenliği bölümündeyiz. Bu dönemde aldığım 9 ders vardı. Alabildiğimi almıştım umarsızca. Ama bana Yörük'ün dediği bir laf var "Almak önemli değil, önemli olan o dersleri verebilmek." "Hakikaten aldık alabildiğimizi ama verebilecek miyiz?" 

Finaller yaklaştıkça bu tip sorular aklımızda daha geniş yer kaplıyordu. İlk final bir gün sonraydı. Nereye çalışacağımı bilmiyordum. O an aklıma hayat felsefelerimden birisi geldi : "En kestirme yol bildiğin yol." Hemen oturdum zaman(tense)'ları çalıştım. Nitekim finalde alakası olmayan sorular vardı. Ders grammar dersi değildi. Sanırım hayat felsefemi yanlış yerde kullandım. İlk finalimden kaldım!

İkinci finalime çalışırken karnımın çok acıkması ve evde yiyecek bir şeyin olmaması beni final notlarını yemeye itti. Daha çalışmaya yeni başlamışken notları yiyerek çalışmamı daha da ilerletmeyi önlemiş oldum. Ardından yemek sonrası yorgunluk çöktü üstüme ve uyudum. İkinci finalimden kaldım!

Üçüncü finalime geldi sıra. Bu sefer olacaktı gerçekten çalıştım. Ama 9 ders olunca bir sürü not oluyor. Ve fark ettim ki yanlış notlara çalışmışım. İşin tuhafı bu seneki notlar da değil. Geçen seneki notlar hiç değil. 2007 Kamu Maliyesi notları... Anlayacağınız bizim bölümün notları bile değil. Üçüncü finalimden ? Duyamadım, evet üçüncü finalimden de kaldım.

Dördüncüye geldi sıra. Final Four. Bunun için kopya hazırladım. Ceketimin cebine, koluna falan iyice yerleştirdim. Sabah uyanıp dışarıya bakıp "Oh be, ne güzel hava hiç bulut yok sonunda t-shirtle okula gidebileceğim." demem ile birlikte kopyaları cekette, ceketi de evde bırakıp okula gitmem bir oldu. Bu acı durumu ise sınav anında fark ettim. Ama soğukkanlılığımı koruyarak dördüncü finalimden de kaldım.

Beşinci final için sabahladım. "Bu ulan sefer olacak." sözlerimi şu sözler takip etti : "Pardon yanlış oldu, bu sefer olacak ulan!" Sabah kıpkırmızı gözlerle gittim. Kimse yoktu. Hemen memleketi arayıp anam babamla konuştum. Evet bir yanlışlık olduğunun farkına daha sonra vardım. Ve hemen hocayı aradım. Dersleri pek takip etmediğim için o dersin final sınavı yerine sunum yapıldığını yeni öğrenmiş oldum. İş işten geçmiş. 5'te 5! 5 dakikada Beşiktaş!

Altıncı final için test olma ihtimali var dediler ama klasik de olabilir dediler. Ben hemen oturdum ve sabaha kadar boşluk doldurma tarzı sorulara çalıştım. Orta yolu buldum yani. Herkesin gönlü olsun. Sınav klasik oldu. Her sorunun altına şunu yazdım artık : "Hocam siz zaten doldurmuşsunuz her yeri, bize dolduracak boşluk bırakmamışsınız gördüğüm kadarıyla. Ama bizi görmezden gelmeyin, terbiyesizliğin lüzumu yok.". Kağıdın en sonuna ise "Haydi hayırlı işler, hayırlı ramazanlar." yazmayı ihmal etmedim. Altıncı finalimden de, KALDIM!

Yediye geldik. Finalden önceki gün tam çalışmaya başladım ki elektirikler kesildi. Bunu su kesintisi takip etti. Tüp ise tüm gazını dışarıya salıverdi. Tuhaftır misafir de gelmişti. Saatimi ileriye almayı da unutmuşum. Hastalık da vardı üzerimde. Akrabamız vefa etti. Yan yattı çamura battı. Anladınız siz onu. Yedinciden de kaldım!

Sekizinci sınavım için totem yaptım. Çalışmayalım bakalım o zaman nasıl olacak dedim. Çalışmadım ertesi gün sınava girdik. "Risk budur." yazdım çıktım. Sınav çıkışı herkesin kendileri arasında geçen tartışmalara dikkat edince sınavın test olduğunu anladım. Sınav heyecanıyla fark edememişim sanırım. Sonuç olarak bundan da kaldım!

Sonuncu final. Artık finalleri bitiriyorduk. Çalışma kağıdı hazırladım A4 kağıda. Her şeyi ona yazdım. Ezberledim sınav başlayana kadar okudum sonra altıma koydum üstüne oturdum. Kopya çekiyorum zannedilmesin maksat. Sınav sonunda kalktım kağıt teslim etmek için. Çalışma kağıdım terden ne hallere düşmüş. Yazılar birbirine girmiş. Neyse hocaya kağıdı teslim ettim. Dışarı çıktım merak ettim doğru mu yapmışım hemen kağıda baktım ama bu kağıt terli ıslak değildi. "Eyvah! Altar'ın oğlu Tarkan!" diye anlamsız bir tepki verdim. Hocaya çalışma kağıdımı bırakmışım bende ise sınav kağıdı duruyor. Doğal olarak son sınavımdan da kaldım! 

Son finalden sonra yemekhaneye gittim. Yemek yedikten sonra çıkıyordum. Tam İktisat Fakültesi'nin oradan geçiyordum. Sınav olduklarının farkına vardım. Bir sınav vardı ve hemen gittim bir kağıt aldım hemen başladım sınava. Bir gün önceki Suskunlar dizisinin bölümünü anlattım ve kağıdı teslim ettim.. Sonucunu hiç merak etmedim ama sanırım ondan da kaldım. 9+1 finalden kaldım. 9 ders alıp 10 dersten kalan var mıdır bilmiyorum. 

Bütünleme sınavlarım ise yine tuhaftı. 15 bütünlemeye girdim (farklı bölüm dersleri dahil). Geçtiğim ders sayısı yedi. Kalan sekiz dersin de benim kendi bölümümün dersi olması biraz beni gerse de soğukkanlılığımı korudum. Böyle devam edersem başka bölümden mezun olurum. İstatistikler de bunu söylüyor.

Ben kendi bölümümü bitiririm inşallah. Üniversitedeki dördüncü yılımın sonunda eğer ki mezun olamamış olursam rektörün karşısına geçip bağıracağım ve şarkıya gireceğim : OYALAMA BENİ, VEDA ET ARTIK!






16 Haziran 2012 Cumartesi

FC Döşemealtı Killik

Evrensel bir futbol kulübü... FC DK (Football Club Döşemealtı Killik)... Kurulduğu tarihte futbolu bilen yoktu. Belki FC DK'deki futbolcular da tam bilmiyordu. Öncü oldukları bu alanda her zaman en önde oldular. İsimlerini gizlemeye çalıştılar. Ama böyle Dünyaca ünlü bir kulübü saklamak imkansızdan da öte bir şey. Kulübün futbol alanında ilk olması bir çok alanda ilk olmasını da beraberinde getiriyor. İlk kulüp aracına sahip olan bu halk takımı köylünün, Cuma namazları çıkışları topladıkları paralar ve köy kahvesinde herkesin çay parası yanında kulüp için kesilen vergi paraları ile takımın özellikle deplasmana gitmesi için bu araç alındı.

Takım aracı ile kış için köylüler kendilerine odun götürürken

Tuhaf gibi gelmesin. Köylü adamın en iyi bildiği araç traktördür. Ve bu bilgilerini futbola empoze etmişlerdir. Köylüden alınan bilgiye göre bu şekilde hem köy takımının ihtiyacı karşılanmış oldu hem de köylünün traktör ihtiyacı da karşılanmış oldu. Bu araçla birlikte ilk Akçaalan Şimşir Çardak FK deplasmanına giden FC DK'nın artık önünde hiçbir deplasman engeli kalmadı.

Takımın futbolcuları hep yerli oyunculardır. Bir tek yabancı oyuncu vardır: Hakiri Kakari. Anne tarafı Tunus, baba tarafı Cibuti olan Beyaz Zenci olarak adlandırılan futbolcunun Türkiye'ye nasıl geldiği bilinmemektedir.

Hakiri Kakari(49)

Ebeveynlerinin ve 7 sülalesinin siyahî olmasına rağmen beyaz doğabilen Beyaz Zenci 49 yaşında olmasına rağmen faal olarak futbol yaşamına devam etmektedir. Futbolu bırakmaya hiç niyetinin olmadığını söyleyen Beyaz Zenci birkaç sene daha oynayıp futbola başladığı bu kulüpte futbolu bırakmak istediğini söyledi. Zaten başka kulübe transfer olma niyetinin olmaması dışında bonservis bedelinin yüksek olduğunu da ekliyordu. Ne kadar olabilir ki diye bizler de aklımızdan geçirirken "15 inek, 3 oğlak" cevabını alıyoruz ve şaşırıp kalıyoruz. 2 İnek verilip transfer edilmiş yani burası tercih ettirilmiş şimdi ise değeri dudak uçuklatıyor. 

Takımın genel olarak değerleri yakın. Çok pahalı bir takım. En ucuza giden ise 1 römork küspe karşılığı Azmettin Tat. (Duacı Ziraatspor'a transfer oldu.) Bu kişinin kardeşi Mustafa ise takım kaptanı. Lakabı Tat Mıstâsı(Tat'ların Mıstâ). 

Tecrübeli kaptan Tat Mıstâsı

Şimdi herkesin merak ettiği bir diğer soruya geçiyoruz: Bu kadar değerli ve ünlü bir takım maçlarını nerede oynuyor?
Cevap, İçeri Killik Arena.


Sayısız kişiyi ağırlamaya müsait olan bu stat sayısız galibiyetlere, sayısız kupalara, sayısız sevinçlere sayısız şenliklere tanık olmuştur. Saha avantajını iyi kullanan FC DK, bu sahada daha hiç kaybetmemiştir. Seyirci baskısının yanında zemine de alışık olmaları bu durumu sağlayan faktörlerdendir. Saha bakımı olarak köylünün büyükbaş ve küçükbaş hayvanları kullanılır. Bu şekilde çimlerin ideal seviyede kalması sağlanıyor. 

İmparator Osman

Bu takımın kurulmasında emeği olan, takımın dünyaca tanınmasını sağlayan, köylü ile futbolu birleştiren, takımın sembolü haline gelen, takımın teknik direktörlüğü görevini yürüten yüce zâd Osman Başeski. Nam-ı diğer İmparator Osman.

İmparator Osman

Sıcak bir sohbet yaptık Osman amcayla. Amca dediğime bakmayın saygımdan diyorum yoksa gençlere taş* çıkartıyor.

Taş

Bugünlere kolay gelmediklerini söyleyen İmparator Osman kulübün adeta menajeri, CEO'su olduğunu söylüyor. Antremanlarının çok zor geçtiğini belirten İmparator Payamlı dağına çokça gidip odun taşıttırdığını söylüyor. Kendisi de eşlik ediyormuş. Kuyulardan sular çekip tüm köy halkının mallarına su dökmeye gidiyorlarmış. 15 km ilerideki Antalya-Burdur yoluna koşarak gidip geliyorlarmış. Köyün imamlığını da yaptığını söyleyen İmparator her namaz vakti de tüm köylüye namaz kıldırıyormuş.

Bu güzel sohbetten sonra sıra transfere geliyor. Transfer hakkında ser verip sır vermeyen kurnaz teknik adam bizi Payamlı dağındaki kuyuya götürüp susuz getirmeyi başarıyordu. Tek öğrenebildiğimiz transfer bütçelerinin 20 inek, 18 dana, 8 koyun, 3 kuzu ve 1 römork çilek tohumu olduğu. Ama altyapıya önem veren bu takım oyuncu transfer edeceğini pek tahmin etmiyoruz. Yine köylerinden futbolcu çıkaracaklarını tahmin etmek zor değil tarihte örnekleri hep mevcut. 

Kulüp sadece tek takıma yenilmiş bu güne kadar. O da bir kere. Zıpladıkapıspor. Ama şu anda bu kulübün şike iddialarıyla sarsıntıda olması neden FC DK'nın yenildiğinin göstergesi. Zıpladıkapıspor'un bütçesinde 1 inek eksik.Kimse cevabını veremiyor. Başkanları tutuklu durumda şuan. İmparator Osman bu inek bizim kaybettiğimiz maçtan 1 gün önce kayboldu, sonrasında ise o kaybettiğimiz maçın hakemin ahırında benzeri(!) duruyordu, dedi. Hakemin o maçı katlettiğini söyleyen İmparator Osman aksi takdirde o maçı kaybetmelerinin imkansız olduğunu söyledi. Herkes şimdi mahkeme kararını bekliyor. Tüm köylü halkı ve takımın taraftarları ise sosyal medyada haklarını "#KayipinekNerede" yazarak arıyor. Bekleyip süreç nasıl sonuçlanacak göreceğiz.

#KayipinekNerede

Bizlere yine yol gözüktü İmparator Osman abim özleyeceğiz seni, Tat Mıstâsı o bıyıklarını yiyim senin, Beyaz Zenci Hakiri Kakari artık benim için futbolun oğlu. Taş çıkartıcı İmparator Osman'ın taşını saklayacağım. Döşemealtı Killik bundan sonra da daha önce olduğu gibi her zaman buraya geleceğim. Bizi yola kadar takım aracıyla geçirdikleri için teşekkür ederiz(Hâlâ sallanıyor olsam da). Gidiyoruz ama ayrılık ölümden zormuş arkadaş!

Azer Bülbül'ü saygıyla anıyoruz.

EN KISA ZAMANDA GÖRÜŞMEK DİLEĞİYLE DÖŞEMEALTI KİLLİK
EN BÜYÜK FC DK!

12 Haziran 2012 Salı

Yoldan geldim, yorgunum.

Biliyorsunuz uzun bir yola çıkmıştım ve geri dönüşüm muhteşem oldu. 6 gün önce sardım yükü, yamalı brandamızı yükün üstüne gerdim en güzel şekilde . Ve koyuldum uzun bir yola. KGS olmasına rağmen OGS geçişlerinden geçerek devam ettim yoluma. Yavaş olmama rağmen en sol şeritte devam ettim inadına. Karşıdan gelenlere hep selektör yaptım. Zannetsinler ki ileri polis çevirmesi var. Solladığım herkese de hem selektör yapıyordum hem de geçene kadar kornaya basıyordum. Geçeceğim de tam araçların yan yana geldiği vakit güneş gözlüklerimle havalı bir bakış atmayı ihmal etmiyordum. Ve klasikleşmiş hareketimle havamı yüzde binbeşyüz yapıyordum.


Rampalar, virajlar, köprüler, çukurlar derken bayağı yaklaştık Erzurum'a. Yalnız Erzurum'a az kala arka sol dış lastiği yardık. Yük ağırdı riske atmadım hemen istop ettim aracı. Aşağı indiğimde 3 şeritli yolun ortasında durmuş olduğumu fark ettim. Lastik çok fana yarılmış. Önce Şaban Usta'yı aradım. Benle ne alakası var lastikçi miyim ben. Bir lastik değiştirmek için ta Erzurum'a mı gelecem .... dedi. (... -->Çok cümle içeriyor. Çok anlam ifade ediyor. ) Lastikçi İbo'yu aradım yüzlerce kilometre ileriden geldi. İstetmeyi taktık ve getirdiği lastiği istetme yerine koyduk yarılmış lastiği de oradaki üst geçide koyuverdik hemen uzaklaştık. Lastikçi İbo'ya teşekkür ettikten sonra yolladım. Araca bindiğimde ise cüzdanımın olmadığını fark ettim. Biz lastik ile uğraşırken kim gelip nasıl çalmış anlamadım. Hemen polisi aradım. Fazla vakit geçmeden gelen ekip ise beni önce şaşırttı sonra sevindirdi.


"Anlaşıldı, tamam. Şu an olay yerine yakınız zaten." demiş olduklarını tahmin ettim. Nitekim Rıza Baba da öyle olduğunu söyledi. İstanbul'da her olayda yakın olan ekip Erzurum'un oralarda bile olaylara hâkim. Hissediyorlar olay olacağını sanki. "Bırak o silahı evlat." dedi bana Rıza Baba. Yok Rıza Baba lastik söktük de 28 30 anahtar bu dedim. "Adam pisliğin teki çıktı Rıza Baba" dedi Hüsnü Çoban. "Ağzını topla levye de burada." deyip sol yumruğumu ısırınca biraz sakinleşti ortalık. "Anlat yoksa buradan çıkamazsın anladın mı çıkamazsın." deyince Rıza Baba anladım ki bunları kafa yanmış her olaya koşmaktan. Olayı anlattım ve çalan adamın telefonun sinyalini takibe alıp buldular cüzdanı. İnanın ben de anlamadım nasıl yaptılar. Ama adamlar yapıyorlar, usta adamlar. 

Bu olayı atlattıktan sonra Erzurum'a ambara girdik. Ben bir şehir merkezine gidip geleyim dedim. Otobüse bindim 1 lira 30 kuruş verdim ve 1 kişi dedim. 30 kuruş para üstümü aldım ve yerime geçtim. Şehir merkezinin neresi olduğu bilmediğim için hiç inmedim otobüs geri ambarların oraya gelince artık orada indim ve ambarlara girdim yeniden. 



Dönüşte bir aile İstanbul'a taşınacakmış yükledik hemen eşyaları ve yola koyulduk. Branda vitrinin ve buzdolabının sivri köşelerinin etkisiyle iyice yırtıldı. Yağcı Osman yazısını gördük yol üzerinde. 10 Numara Yağ yazısını da görünce içim ferahladı  iyice ve durma gereği hissettim. 10 Numara Yağ stoku yaptık ve çayını içtik Osman abinin. Sonrasında Ara gaz çekerek duman attırarak yola devam ettik. Bir sağ şerit, bir sol şerit kafama göre hareket ettim. Benim her zaman durduğum lokantada durdum. Taşıdığım aileye çorba ısmarlamak istedim. Çorbalarımızı söyledik. Bir sürü ekmek banıp banıp yedik. Hesabı ödemeye gelince kasadaki adamın "Çorbalar benden, ekmeklerin parasını ödeyin yeter." demesinden anladık ne kadar çok ekmek yediğimizi. Hesabı ödedikten sonra yola çıkıp bir kaptırdık ve sonunda İstanbul'a vardık olduk. Bana eşyalarını taşımam için verdikleri ücret Sultanbeyli'ye kadar yetmedi. Prensiplerim gereği indim ve bütün eşyalarını oraya indirdim(yani attım). Aileye de durumu güzelce izah ettim. Anlayışla karşıladılar ve özür dilediler, bir bulaşık makinesi hediye edip uğurladılar.


Evime ulaştım sonunda. Artık şöyle güzel bir banyo yapmalıydım. Ama baktım ki şampuan ve sabun yok. Aklıma çok iyi bir fikir geldi. Yolda aldığım 10 Numara Yağ ne güne duruyordu. Şampuanın sabunun yaptığından daha fazlasını yapardı. Sağ elimle sol elimi sıkarak kendimi tebrik ettim. 10 Numara Yağ ile güzel bir banyo yaptım. Oturma odasına geçince soğuğu hissettim. O gün yağmur yağmış ve çok soğuktu. Sobayı da sökmüştüm yaz geliyor diye. O soğuğun etkisiyle bir şarkı yazdım, bestesini yaptım, klibini çektim. Ama bu işler bana göre değil benim hobim nakliyat işi. Bu yüzden sanatçı arkadaşlarıma o şarkıyı hediye ettim. Sizin işiniz bari görülsün boşa gitmesin şarkı dedim.


Artık güzel bir uyku çekmenin vakti geldi. En kısa sürede tekrar görüşmek dileğiyle... Bana iyi uykular...

6 Haziran 2012 Çarşamba

Kısa bir ara...

Yayınımıza kısa bir ara veriyoruz. Her üniversite öğrencisi gibi finallerden dolayı değil(final haftasındayız ama o sebepten değil), başka kötü bir sebepten dolayı da değil. Güzel bir haber aslında. Erzurum'a yük bulduk ve sardık. Onu boşaltıp geleyim. Her zaman bulunmaz böyle uzun yol. Uzun yola yük sarmak güzel oluyor. Sonuçta hobi olarak yapıyoruz ne kadar uzak o kadar iyi. Ama yine de dua edin boş dönmeyelim, yük bulalım. Yoksa hem zarar ederiz hem de yollarda hedefsiz gemi misalî savruluruz. Anlayışınıza teşekkür ediyorum. En kısa sürede görüşmek dileğiyle... 


Sana Gelmediğim Gün , Yollardayımdır Gülüm!

4 Haziran 2012 Pazartesi

Azim Öyküsü!

Sizlere bir Azim öyküsü sunmak isterim. Eminim birçok kişinin hayatına yön verecek bir hikaye olacak. Hayata bakış açınızı değiştirecek, artık hayata mutfak penceresinden değil oturma odası penceresinden bakabileceksiniz.
'Domat 50, domat 50', '3 kilosu 5 lira ablam.', '2 don al, atlet de benden abim.', 'Hep seçilmiş bunlar, çürükler kalmış yürü hanım.'... Bir pazar vakti saat 17.00...


Bir oraya koşan, bir buraya zıplayan, bir şuraya kafa sallayan, bir beriye bakan, bir öteye kaçan küçük yaşlarda  bir çocuk... Tek başına kendi imkanlarıyla doğmuş, kendi imkanlarıyla kendini emzirmiş, kendi imkanlarıyla para kazanıp, kendi imkanlarıyla yaşıyormuş gibi sanki. Ama aslında bu küçük çocuk 2 yıl önce annesini ve babasını bir pazar vakti kaybetti. Henüz 5 yaşındaydı. Daha hayatın ne olduğunu bilmeden tek başına kalmıştı. Küçük olduğu için hiçbir şey bilmiyordu. Sadece adını hatırlıyordu : Azim.
06 Mayıs - 2 yıl önce
Günlerden Pazar... Tüm aile gülerek, eğlenerek, şakalaşarak pazar alanına gelmişlerdi. Her şey çok iyiydi. Ta ki Remzi dayıdan 3 kilo patates alana kadar...


Remzi dayıyla sıkı pazarlığa girilmiş fiyatta 25 kuruş düşürmesi için çabalar sarf ediliyordu. En sonunda 25 kuruş düşürdü fiyatı. Bir zafer kazanmış komutan edasıyla arkasına dönmüştü Azim'in babası. Ama Azim ortada yoktu. (Zaten orada olsa bu hikaye ilerlemezdi.)
06 Mayıs - 2 yıl sonra
Günlerden Pazar... Azim yalnız kalalı 2 yıl oldu. Azim hayatını çalarak çırparak sürdürüyordu. Kağıt toplayanlara arkadaşlık ediyor onların topladıkları kağıtları çalıp satıyordu. Böylelikle hem yorulmuyor hem de en ucuz maliyetle kâr sağlıyordu.
Bu şekilde sefil giden yaşamında bir çok kez dönütler oldu Azim'in. Azim'e 3 kere yıldırım çarptı.
(3 yıldırım da aynı noktada farklı zamanlarda çarptı. En son o ilçeye yani şehre daha doğrusu bölgeye yıldırım düştüğünde orada ne insan yaşıyordu ne de başka canlı. Daha doğrusu yıldırım bile yeni çıkmıştı. Yıldırım bir daha da o bölgede gözükmedi zaten.)
Hastane masraflarını ödeyemedi aylarca hastanede mahsur kaldı. Sağ gözünde %50 görme kaybı olan Azim'e göz ameliyatı yapıldı. (Sol gözüne yapılan operasyondan sonra sol gözü görmez oldu. Yanlışlık yapıldığı ise doktorlar tarafından hiç anlaşılmadı. Azim tarafından ise 3 yıl sonra anlaşılabildi.) Tek başınaydı bu hayatta ve hasta yakınlarından para çalarak parasını ödeyebildi ve hastaneden çıktı. Hastaneden çıktığı zaman hastanenin önünde kamyon çarptı. (Hastane önündeki yoldan en son kamyon geçtiğinde orada ne yol ne de hastane ne de çevresinde herhangi bir bina vardı. Daha doğrusu kamyon bile yeni çıkmıştı.)
8 ay hastanede kaldı. Kaldığı süre zarfında böbreklerinden birini öksürürken düşürdü. Karnının acıktığını hissetmemesi için karnını sıkarken apandisitini patlattı. Hastaneden çıkma vakti geldi. Ve koltuk değnekleriyle çıktı.
Kollarında, tek bacağında ve boynunda alçılarla bir maç çıkışına denk gelen Azim, 2 takım taraftarlarının arasında kaldı ve ölesiye dayak yedi. (O olaylar sonrasında sadece bir kişinin yüzüne dikiş atıldı ve bir kişinin de eli incindiğinden ötürü sarıldı.)
Polis ve eylemciler arasında kalmayı da başaran bu yetenekli adam, o günkü olaylarda yaralanan tek kişiydi. (Ekmek bulamamış ve biraz ileride meydanda bulurum diye düşünmüştü.)
Ekmek demişken Azim bu olaylardan 1 yıl sonra ekmek alacağım diye yalnız yaşadığı bodrum katından çıktı ve 2 yıl ortada gözükmedi. 2 yıl sonra Yalçın Abi'nin programında kendini buldurtmaya çalışırken görüldü. (Yalçın abi yaşlandırma tekniğini kullandığında Azim'i kendini aradığı anlaşıldı ve Azim kendini buldurtmuş oldu.)


Metrobüs durağında beklerken yoldan çıkan otobüs üstüne çıktı. (Durakta o saatte 33 kişi vardı ve sadece Azim yaralandı.) Öldü gözüyle bakılan Azim yine yaşıyordu.
Bir sabah uyandığında tek bacağı yoktu. (Bacak artık dayanamamıştı, vücuda bağlı kalamadı ve kendiliğinden kopup kendini usulca yatağın kenarına bırakıverdi.)
Mahalle muhtarlığı yarışına katılmak istedi. Katıldı da. Muhtar adayı olan 2 kişiden biri olmasına rağmen 1 oy alabildi.


Bundan sonraki belediye başkanlığı adaylığında da aynı tabloyla karşılaştı Azim. Hâlâ evi yoktu, arabası yoktu, ailesi yoktu, parası yoktu, bacağı yoktu. Her zaman farklı yerde kalıyordu. En son kaldığı bodrum katında uyuyordu bir gece. Sağanak yağmur, dolu, kar, fırtına,tipi derken ortalığı sel aldı.


Bu sel olduğu gece acı olay meydana geldi. Azim, İstanbul'u sel bastığı gece kaldığı yerde yanarak can verdi.  Bu haberi aldığımızda aslında 4 yıl geçmişti. Komşuları bodrum katını çöp olarak kullanmaktan vazgeçmeye karar verdikten sonra bodruma inip Azim'i görünce haber verdiler polise ve Azim'in sel bastığı gece yanarak öldüğü anlaşıldı. İşte sizlere gerçek bir Azim'in hikayesi.
Not : Rivayete göre çölde kutup ayısıyla sağanak yağmur altında romantik anlar da geçiren kişi Azim'di.
AZİM'İN ÖYKÜSÜ!
Kıssadan Hisse :  Azim'in elinden hem uçan kurtulur hem kaçan.

1 Haziran 2012 Cuma

Bizimkisi bir aşk hikayesi...

İlk görüşte aşka inanır mısınız? Ben inanırım. Çünkü ilk görüşte aşık olan birisiyim. Nasıl mı?

Otobüs durağında başıma geldi. Kızı gördüm ve tutuldum. Hangi otobüse binecek acaba aynı otobüsü mü bekliyoruz gibi düşünceler beynimde fink* atıyordu.
fink*
-----> Micheal Fink*












Gelen 500T otobüsüne binmesi beni otobüse doğru sevketti. Ama otobüsün nereye kadar gittiğini görünce geri adım attım.


500T Tuzla-Topkapı

Ya Tuzla'ya gidiyorsa? Dayanabilir miyim? Bu yolu çekebilir miyim? Değer mi buna? Bu soruları sesli sorduğumu fark edip arkama dönünce herkesin bana bakmakta olduğunu gördüm. Hiç bozuntuya vermeden en yakınımdaki dayıya "Çay var mı? Yeni demlenmiş olsun ama." deyip önüme döndüm. Neyse ki beni deli sanmalarını erken önledim. 

İlk görüşte aşık olduğum kız için bu kervana katıldım. Akbili basarken şoförle de tanıştım. Uzun süre yüz yüze bakacağız sonuçta. Biraz ileriye doğru gittim tek bacağımı sokacak kadar yere komple girdim. Sağa sola doğru sürtünerek yeri edindim. Artık otobüste bir yerim vardı. Bir vakit sonra teyzelerle, amcalarla muhabbete girdik. Askerlik anıları ile girdik Hatice'nin kulağıyla devam ederken Fatma'nın donundan çıkıverdik. Muhabbetin önünü alamadık. Ama daha yolu yarılayamamıştık bile. 

Bu aşk bana ıstırap vermeye başladı. İlk görüşte aşık olduğum kıza doğru sıkışıklıkta ilerledim. Koltukta oturuyordu yanında durdum. Vücudum ona doğru dönüktü ayaktaydım. Yanlış anlamasından korkarak arkamı döndüm. İlk sarsıntıda ilk görüşte aşkımın kafasının kıçıma dokunduğunu hissetmemle birlikte kıçımla ittirdim ilk görüşte aşkımın kafasını. Bu bizim aşkımızın ilk fiziksel temasıydı. Tekrar ona döndüm yüzümü. Fark ettim ki bana karşı boş değildi. Fiziksel temasımız aşk ateşimizi iyice alevlendirdi. Cebimdeki kırık kürdanı çıkardım ve kulağına çaktırmadan dokundurmaya başladım. Kaşıyordu fark etmedi benim olduğumu derken kürdan ilk görüşte aşkımın kulağına kaçtı. Bir çığlıkla yanındaki teyzeye çıkarttırdı kürdanı. Ben ise şoförün yanında soluğu aldım. 1.65 saniyede en arkadan en öne o sıkışıklıkta nasıl geldim ben de bilmiyorum. Şoföre "Çoluk çocuk nasıl? Herkes susadı otobüste az sonra sula şu milleti." deyip otobüsün ön camına kafamı sertçe vurdum. Sonra cebimde buruşuk vaziyette duran zor zamanlar için sakladığım BİM poşetini çıkardım. İçi boş olmasına rağmen içi doluymuşçasına taşımaya başladım.


Olaylar soğuduktan sonra tekrar gittim ilk görüşte aşkımın yanına. Artık yolculuğa dayanamıyordum. Tuzla'ya kadar gidemeyecektim Yanımda stok olarak ne yemek ne de su vardı. Bu yüzden artık bu ıstırap veren aşka son vermeliydim. Ama emin olmak istedim. Hakikaten Tuzla'ya mı gidiyordu? İşaret parmağımla omzuna sanki düğmeye basarmış gibi bastım. Deymi yerindeyse delik açtım omzuna. "Ahh.. hayvan.." diye döndü bana. Soğukkanlılığımı koruyarak "Yolculuk nereye hemşerim?" dedim. "Sanane be hayvan!" cevabını almayaydım iyiydi. Ama çıkarım yaptım. Sanane dediyse kesin Tuzla'da inecek dedim. Çöktüm yanına ilk görüşte aşkımın. "Ben artık dayanamıyorum. Bu aşk bana ıstırap veriyor. Tuzla'ya kadar gidemem. Yanlış anlamanı istemiyorum. Sorun sende değil, bende. Sen daha iyilerine layıksın." deyip elimdeki boş BİM poşetini ilk görüşte aşkımın yeleğinin cebine buruşturarak sıkıştırdım. Cep telefonumu çıkardım ve mp3 player'ından müziği açıp son sese verdim. Apörlörlerini(Hoparlörlerini) avucumla kavradım ki daha çok ses çıksın. 

En arkaya kadar yavaş adımlarla ilerleyip 'inmek için düğmeye basın' dedim. Teknik terimler kullanmama rağmen anlayıp bastılar düğmeye. Otobüs durakta durup kapıları açtı. Gözyaşları içinde son kez ilk görüşte aşkımın gözlerine baktım. Otobüsteki herkes bana bakıyordu. Herkes hüzünlü ve gururlu bir şekilde bakıyordu. Onlar da gerçek bir aşkın hikayesine tanık olmuşlardı. İlk görüşte aşkım ise sanki gitme diyordu kaşlarını çatarak. Ama artık sözlerimi geri alamazdım. Yazdığımı yeniden yazamazdım. Bir daha geri dönemezdim.


Otobüsten inip durağın önündeki kaldırım taşlarına oturdum. Kafamı iki elimin arasına aldım, yüzüm yere bakıyordu. Hep o son hali aklıma gelecek, seni özleyeceğim BİM poşetim :(