Rampalar, virajlar, köprüler, çukurlar derken bayağı yaklaştık Erzurum'a. Yalnız Erzurum'a az kala arka sol dış lastiği yardık. Yük ağırdı riske atmadım hemen istop ettim aracı. Aşağı indiğimde 3 şeritli yolun ortasında durmuş olduğumu fark ettim. Lastik çok fana yarılmış. Önce Şaban Usta'yı aradım. Benle ne alakası var lastikçi miyim ben. Bir lastik değiştirmek için ta Erzurum'a mı gelecem .... dedi. (... -->Çok cümle içeriyor. Çok anlam ifade ediyor. ) Lastikçi İbo'yu aradım yüzlerce kilometre ileriden geldi. İstetmeyi taktık ve getirdiği lastiği istetme yerine koyduk yarılmış lastiği de oradaki üst geçide koyuverdik hemen uzaklaştık. Lastikçi İbo'ya teşekkür ettikten sonra yolladım. Araca bindiğimde ise cüzdanımın olmadığını fark ettim. Biz lastik ile uğraşırken kim gelip nasıl çalmış anlamadım. Hemen polisi aradım. Fazla vakit geçmeden gelen ekip ise beni önce şaşırttı sonra sevindirdi.
"Anlaşıldı, tamam. Şu an olay yerine yakınız zaten." demiş olduklarını tahmin ettim. Nitekim Rıza Baba da öyle olduğunu söyledi. İstanbul'da her olayda yakın olan ekip Erzurum'un oralarda bile olaylara hâkim. Hissediyorlar olay olacağını sanki. "Bırak o silahı evlat." dedi bana Rıza Baba. Yok Rıza Baba lastik söktük de 28 30 anahtar bu dedim. "Adam pisliğin teki çıktı Rıza Baba" dedi Hüsnü Çoban. "Ağzını topla levye de burada." deyip sol yumruğumu ısırınca biraz sakinleşti ortalık. "Anlat yoksa buradan çıkamazsın anladın mı çıkamazsın." deyince Rıza Baba anladım ki bunları kafa yanmış her olaya koşmaktan. Olayı anlattım ve çalan adamın telefonun sinyalini takibe alıp buldular cüzdanı. İnanın ben de anlamadım nasıl yaptılar. Ama adamlar yapıyorlar, usta adamlar.
Bu olayı atlattıktan sonra Erzurum'a ambara girdik. Ben bir şehir merkezine gidip geleyim dedim. Otobüse bindim 1 lira 30 kuruş verdim ve 1 kişi dedim. 30 kuruş para üstümü aldım ve yerime geçtim. Şehir merkezinin neresi olduğu bilmediğim için hiç inmedim otobüs geri ambarların oraya gelince artık orada indim ve ambarlara girdim yeniden.
Dönüşte bir aile İstanbul'a taşınacakmış yükledik hemen eşyaları ve yola koyulduk. Branda vitrinin ve buzdolabının sivri köşelerinin etkisiyle iyice yırtıldı. Yağcı Osman yazısını gördük yol üzerinde. 10 Numara Yağ yazısını da görünce içim ferahladı iyice ve durma gereği hissettim. 10 Numara Yağ stoku yaptık ve çayını içtik Osman abinin. Sonrasında Ara gaz çekerek duman attırarak yola devam ettik. Bir sağ şerit, bir sol şerit kafama göre hareket ettim. Benim her zaman durduğum lokantada durdum. Taşıdığım aileye çorba ısmarlamak istedim. Çorbalarımızı söyledik. Bir sürü ekmek banıp banıp yedik. Hesabı ödemeye gelince kasadaki adamın "Çorbalar benden, ekmeklerin parasını ödeyin yeter." demesinden anladık ne kadar çok ekmek yediğimizi. Hesabı ödedikten sonra yola çıkıp bir kaptırdık ve sonunda İstanbul'a vardık olduk. Bana eşyalarını taşımam için verdikleri ücret Sultanbeyli'ye kadar yetmedi. Prensiplerim gereği indim ve bütün eşyalarını oraya indirdim(yani attım). Aileye de durumu güzelce izah ettim. Anlayışla karşıladılar ve özür dilediler, bir bulaşık makinesi hediye edip uğurladılar.
Evime ulaştım sonunda. Artık şöyle güzel bir banyo yapmalıydım. Ama baktım ki şampuan ve sabun yok. Aklıma çok iyi bir fikir geldi. Yolda aldığım 10 Numara Yağ ne güne duruyordu. Şampuanın sabunun yaptığından daha fazlasını yapardı. Sağ elimle sol elimi sıkarak kendimi tebrik ettim. 10 Numara Yağ ile güzel bir banyo yaptım. Oturma odasına geçince soğuğu hissettim. O gün yağmur yağmış ve çok soğuktu. Sobayı da sökmüştüm yaz geliyor diye. O soğuğun etkisiyle bir şarkı yazdım, bestesini yaptım, klibini çektim. Ama bu işler bana göre değil benim hobim nakliyat işi. Bu yüzden sanatçı arkadaşlarıma o şarkıyı hediye ettim. Sizin işiniz bari görülsün boşa gitmesin şarkı dedim.
Artık güzel bir uyku çekmenin vakti geldi. En kısa sürede tekrar görüşmek dileğiyle... Bana iyi uykular...




Hiç yorum yok:
Yorum Gönder