25 Haziran 2012 Pazartesi

Dönem Sonu

Yine bir dönemim sonuna geldik. Bir dönem daha kapandı. Yani kapandı dediysem anlayın daha sonra devam etmek üzere kapandı. Çünkü bu seneyi bir kere daha okuyasım var ve tekrar edeceğim. Zaten annem hep derdi çift dikiş daha iyi diye. Bunu dikiş yaparken söylese de benim öğrenim hayatıma da uyarlanabilir.



Bu dönemin çok kötü geçeceği vizelerde belli olmuştu. Vizelerde kalmak yok dediler. Ama vize sırası götürdüğüm arabanın vizeden kalmış olması kötü bir şeylerin habercisiydi. "Vizede kalmak yok. Biz büyüklerimizden böyle öğrendik." diye sert çıkış yaptım görevliye. Ama nafile. Vizeden kaldık!


"Avrupa Birliği standartları gerekiyormuş. Ulan şu yolların hangisi Avrupa Birliği standartlarında derler adama. Muayeneymiş biz daha kendimiz muayene olamıyoruz!"


Sinirlendik ama kaldık sonuçta vizeden! Okulla alakası yokmuş gibi gözükse de bu bir olay zincirinin en başıydı. 

İngilizce Öğretmenliği bölümündeyiz. Bu dönemde aldığım 9 ders vardı. Alabildiğimi almıştım umarsızca. Ama bana Yörük'ün dediği bir laf var "Almak önemli değil, önemli olan o dersleri verebilmek." "Hakikaten aldık alabildiğimizi ama verebilecek miyiz?" 

Finaller yaklaştıkça bu tip sorular aklımızda daha geniş yer kaplıyordu. İlk final bir gün sonraydı. Nereye çalışacağımı bilmiyordum. O an aklıma hayat felsefelerimden birisi geldi : "En kestirme yol bildiğin yol." Hemen oturdum zaman(tense)'ları çalıştım. Nitekim finalde alakası olmayan sorular vardı. Ders grammar dersi değildi. Sanırım hayat felsefemi yanlış yerde kullandım. İlk finalimden kaldım!

İkinci finalime çalışırken karnımın çok acıkması ve evde yiyecek bir şeyin olmaması beni final notlarını yemeye itti. Daha çalışmaya yeni başlamışken notları yiyerek çalışmamı daha da ilerletmeyi önlemiş oldum. Ardından yemek sonrası yorgunluk çöktü üstüme ve uyudum. İkinci finalimden kaldım!

Üçüncü finalime geldi sıra. Bu sefer olacaktı gerçekten çalıştım. Ama 9 ders olunca bir sürü not oluyor. Ve fark ettim ki yanlış notlara çalışmışım. İşin tuhafı bu seneki notlar da değil. Geçen seneki notlar hiç değil. 2007 Kamu Maliyesi notları... Anlayacağınız bizim bölümün notları bile değil. Üçüncü finalimden ? Duyamadım, evet üçüncü finalimden de kaldım.

Dördüncüye geldi sıra. Final Four. Bunun için kopya hazırladım. Ceketimin cebine, koluna falan iyice yerleştirdim. Sabah uyanıp dışarıya bakıp "Oh be, ne güzel hava hiç bulut yok sonunda t-shirtle okula gidebileceğim." demem ile birlikte kopyaları cekette, ceketi de evde bırakıp okula gitmem bir oldu. Bu acı durumu ise sınav anında fark ettim. Ama soğukkanlılığımı koruyarak dördüncü finalimden de kaldım.

Beşinci final için sabahladım. "Bu ulan sefer olacak." sözlerimi şu sözler takip etti : "Pardon yanlış oldu, bu sefer olacak ulan!" Sabah kıpkırmızı gözlerle gittim. Kimse yoktu. Hemen memleketi arayıp anam babamla konuştum. Evet bir yanlışlık olduğunun farkına daha sonra vardım. Ve hemen hocayı aradım. Dersleri pek takip etmediğim için o dersin final sınavı yerine sunum yapıldığını yeni öğrenmiş oldum. İş işten geçmiş. 5'te 5! 5 dakikada Beşiktaş!

Altıncı final için test olma ihtimali var dediler ama klasik de olabilir dediler. Ben hemen oturdum ve sabaha kadar boşluk doldurma tarzı sorulara çalıştım. Orta yolu buldum yani. Herkesin gönlü olsun. Sınav klasik oldu. Her sorunun altına şunu yazdım artık : "Hocam siz zaten doldurmuşsunuz her yeri, bize dolduracak boşluk bırakmamışsınız gördüğüm kadarıyla. Ama bizi görmezden gelmeyin, terbiyesizliğin lüzumu yok.". Kağıdın en sonuna ise "Haydi hayırlı işler, hayırlı ramazanlar." yazmayı ihmal etmedim. Altıncı finalimden de, KALDIM!

Yediye geldik. Finalden önceki gün tam çalışmaya başladım ki elektirikler kesildi. Bunu su kesintisi takip etti. Tüp ise tüm gazını dışarıya salıverdi. Tuhaftır misafir de gelmişti. Saatimi ileriye almayı da unutmuşum. Hastalık da vardı üzerimde. Akrabamız vefa etti. Yan yattı çamura battı. Anladınız siz onu. Yedinciden de kaldım!

Sekizinci sınavım için totem yaptım. Çalışmayalım bakalım o zaman nasıl olacak dedim. Çalışmadım ertesi gün sınava girdik. "Risk budur." yazdım çıktım. Sınav çıkışı herkesin kendileri arasında geçen tartışmalara dikkat edince sınavın test olduğunu anladım. Sınav heyecanıyla fark edememişim sanırım. Sonuç olarak bundan da kaldım!

Sonuncu final. Artık finalleri bitiriyorduk. Çalışma kağıdı hazırladım A4 kağıda. Her şeyi ona yazdım. Ezberledim sınav başlayana kadar okudum sonra altıma koydum üstüne oturdum. Kopya çekiyorum zannedilmesin maksat. Sınav sonunda kalktım kağıt teslim etmek için. Çalışma kağıdım terden ne hallere düşmüş. Yazılar birbirine girmiş. Neyse hocaya kağıdı teslim ettim. Dışarı çıktım merak ettim doğru mu yapmışım hemen kağıda baktım ama bu kağıt terli ıslak değildi. "Eyvah! Altar'ın oğlu Tarkan!" diye anlamsız bir tepki verdim. Hocaya çalışma kağıdımı bırakmışım bende ise sınav kağıdı duruyor. Doğal olarak son sınavımdan da kaldım! 

Son finalden sonra yemekhaneye gittim. Yemek yedikten sonra çıkıyordum. Tam İktisat Fakültesi'nin oradan geçiyordum. Sınav olduklarının farkına vardım. Bir sınav vardı ve hemen gittim bir kağıt aldım hemen başladım sınava. Bir gün önceki Suskunlar dizisinin bölümünü anlattım ve kağıdı teslim ettim.. Sonucunu hiç merak etmedim ama sanırım ondan da kaldım. 9+1 finalden kaldım. 9 ders alıp 10 dersten kalan var mıdır bilmiyorum. 

Bütünleme sınavlarım ise yine tuhaftı. 15 bütünlemeye girdim (farklı bölüm dersleri dahil). Geçtiğim ders sayısı yedi. Kalan sekiz dersin de benim kendi bölümümün dersi olması biraz beni gerse de soğukkanlılığımı korudum. Böyle devam edersem başka bölümden mezun olurum. İstatistikler de bunu söylüyor.

Ben kendi bölümümü bitiririm inşallah. Üniversitedeki dördüncü yılımın sonunda eğer ki mezun olamamış olursam rektörün karşısına geçip bağıracağım ve şarkıya gireceğim : OYALAMA BENİ, VEDA ET ARTIK!






Hiç yorum yok:

Yorum Gönder